Surfers en schipbreukelingen, of over regie pakken vs. afwachten

Surfers en schipbreukelingen, of over regie pakken vs. afwachten

Pak je de regie of wacht je af?

Pak je de regie of wacht je af?

Onlangs was ik bij een presentatie van Cyriel Kortleven, een Vlaamse spreker. Hij gaf ons een ander perspectief op creativiteit en innovatie in organisaties, namelijk dat van bananen, ladders en gigadromen. Plezant en leerzaam. Maar wat het meest bij mij bleef hangen is de vraag: ben je een schipbreukeling of een surfer?

Schipbreukeling

Een schipbreukeling drijft op een vlot in de zee en beweegt mee. Mee met de golven van de zee, van het leven, z’n werk en al wat er nog meer is om op mee te deinen. Naar omstandigheden probeert hij er het beste van te maken, voor zover dat gaat op z’n vlot. Maar hij houdt vol, er is namelijk hoop. Hoop dat het ooit anders gaat zijn, dat het beter wordt. Hoop dat hij wordt gered.

Surfer

Een surfer bevindt zich ook in zee en beweegt ook mee, op de golven in zijn geval. Hij gebruikt de golven, het leven, z’n werk om te komen waar hij wil zijn. Hij probeert de omstandigheden zo te gebruiken dat hij verder komt. Hij weet dat hij altijd aan het stuur zit en bepaalt hoe hij wil reageren. Valt hij nooit? Zeker wel. En hij staat weer op, klimt opnieuw op z’n plank om te gaan met die banaan.

Goed of fout?

Uit bovenstaande beschrijving zou je zo maar eens kunnen concluderen dat het fout is om schipbreukeling te zijn…maar dat is niet het geval. Als je schip net is vergaan, ben je gewoon een schipbreukeling. Punt. Dan heb je even de tijd nodig om bij te komen, dan wil je gered worden. Als dat is gelukt, tijd om je situatie te bekijken en te bepalen wat je wilt. En als je weer bij krachten bent, dan is het tijd om een poging tot surfen te wagen.

Waar het problematisch wordt als schipbreukeling, is als je niet uit het water wil komen. Dat je, ook als je op krachten bent, je enige activiteit bestaat uit hopen dat je wordt gered. Dat je alle mogelijkheden om te gaan surfen pareert met ‘ja maar…’ Dat je geen mogelijkheden ziet, maar alleen problemen. En weet je, ook dat kan gewoon. Als jij ervoor kiest om in het water te blijven, dan ben je daar vrij in. Wel één dingetje: klaag niet over een nat pak, want dat is de consequentie van je keuze.

Ook de surfer kan zo z’n problemen hebben. Dat ‘ie coûte que coûte op z’n plank moet staan. MOET blijven staan, zelfs. Krampachtig houdt hij vast aan ‘stilstand is achteruitgang’ en blijft hij staan tot alles pijn doet en het niet meer gaat. Mag ook. Maar of het handig is?

En jij, wat wil jij?

Kijk met het bovenstaande in het achterhoofd eens naar je eigen situatie.

Heb jij al jaren stiekem een idee over wat je graag zou willen doen? Dat je een heel andere soort baan wilt? Of je leven heel anders inrichten? Maar dat er altijd wel iets geklust moet worden, in het huishouden gedaan, een kind opgevoed, een vriendin getroost of een moeder bezocht?

Of wil je je al tijden echt een keer uitspreken tegen die ene vervelende collega? Al zo lang voor jezelf beginnen? De vriendschap die je al jaren niet meer voelt echt verbreken? Of wil je al lang tegen je baas zeggen dat alleen nog bepaalde klussen wil doen en andere niet meer, en en-passant vragen om die loonsverhoging die al lang had moeten komen? Maar dat er altijd opnieuw een waan van de dag voorbij komt, of je nét op vakantie bent (geweest)?

Vraag jezelf dan eens af wat jij kiest in jouw situatie. Blijf je dobberen, dein je lekker mee en kijk je later nog eens verder? Of pak je nu de regie en word je een – relaxte! – surferdude?

Beide kan, maar kies bewust.

Ik ben benieuwd! Laat het me weten 🙂

 

PS: Hulp nodig bij het kiezen? Altijd mogelijk: 06 197 84 597 of martine@groenlichtonline.com.